Startpagina
Informatie
Programma
Nieuws/Agenda
Interessegroepen
Museumgroep
Verslagen
Archief verslagen
Eendagsbestuur organiseerde fantastische modeshow

Middenbeemster, 13 april 2011

Het was weer eens de jaarlijkse avond van het ééndagsbestuur en die wordt gewoonlijk druk bezocht. Ook nu kwamen ruim 60 dames de avond,  waarvan de inhoud geheim gehouden was. bijwonen. De hele zaal van Wijksteunpunt Middelwijck vulde zich met gezellig kwebbelende dames..
De koffiedames Leida Kroes en Femke Hofma, die het keukenkarwei voor de eerste keer deden hadden het er maar druk mee in de keuken en ze waren blij dat een paar leden Sari Bekhof en Ineke Bosscha een handje toestaken. Want waar konden ze alles vinden en was er ook een gebruiksaanwijzing van de koffiezetmachine.  Bep v.d.Berg, een oud-gediende' kwam even in de keuken om aanwijzingen te geven en zo met alle hulp liep het gesmeerd.

     
 

Fot linksboven: Nu eens geen bestuurslid aan de receptietafel maar een lid van het ééndagsbestuur: Elly Bakker. Namens het éénmansbestuur heette Ali van Dort iedereen welkom. Achter haar op de foto rechtsboven v.l.n.r. de drie andere tijdelijke bestuursleden: Ine Mars, Yvonne Visser en Bep van de Berg.

Het was een hele verrassing, die in alle stilte voorbereid was: de modeshow van mevrouw Ria Gans uit Assendelft, die haar hele collectie prachtige kleding uit het verleden en heden en van overal ter wereld had meegenomen.
Met haar waren meegekomen haar echtgenoot, die voor het vervoer van de aanzienlijke collectie zorgde maar ook niet minder dan tien prachtige mannequins uit haar eigen familie- en vriendenkring.

 

Bij binnenkomst werd de nieuwsgierigheid van de dames al geprikkeld door de op de biljarttafel uitgestalde bijzondere textiele voorwerpen die niet door de mannequins geshowd konden worden, zoals poppen-, doop- en kinderkleertjes en daarbij behorende accessoires. Toen iedereen was gezeten, kon de show aanvangen. Met stijgende verbazing werd aanschouwd hoe deze mevrouw aan al haar bijzondere kledingstukken in zo grote verscheidenheid was gekomen. Met recht een uit de hand gelopen hobby.

Wat op deze avond allemaal aan klederdracht, mode en bruidskleding 'uit de oude doos' werd gepresenteerd was verbazingwekkend. Bij elk aantreden van één van de mannequins had mevrouw Gans wel een bijzonderheid te vermelden. Bijvoorbeeld hoe ze er aan gekomen was. Ze snuffelt veel op Marktplaats, gaat naar veilingen, bezoekt rommelmarkten en kringloopwinkels. Maar ook krijgt ze de kleding aangeboden, van iemand, die weet dat zij een hele goede bestemming voor de afgestane spullen heeft.
Zo heeft ze het gekantkloste parapluutje bij deze prachtige bruidsjapon in een kringloopwinkel op de kop kunnen tikken. "Ik zag direct dat het gekantklost was, maar de verkoper wist dat blijkbaar niet", vertelt ze stralend. "Heb ik ook maar niet verteld." Maar ze kreeg het parasolletje voor een habbekrats.
 
De presentatie was op soort gerangschikt. Zo passeerden heel veel prachtige klederdrachten uit Nederland maar ook uit andere landen de revue.
Een prachtig voorbeeld was een bruidsjapon uit Schotland.
Iedereen was verrukt, maar dat was nog maar het begin van de show.
 
Er was een ronde met wufte Franse lingerie, allemaal van fijne katoen met overal heel veel plooitjes, kant en kantkloswerk en er zaten schattige bedmutsjes bij. . De dames voelden zich heerlijk. Antieke kleding bleek ook in de collectie te zitten. Er was zelfs een rok met jakje uit 1740 te bewonderen, een uniek kledingstuk, waar veel musea van zouden watertanden.
En dat liep allemaal maar rond en iedereen mocht even de vingers over de stof laten glijden. de stof voelen. "Dat mag gerust hoor, dames" verklaarde de eigenaresse van dit zo kostbare stukje mode van 400 jaar geleden. Op de vraag waarom dit niet zuinig in achter glas of in de la tussen zuurwerend papier in een museum bewaard werd, verklaarde ze dat het haar zo'n voldoening gaf om het altijd zeer geïnteresseerde publiek dit plezier te gunnen. "Daar doe ik het voor", zei ze. "En ik was de kleding ook gewoon, meestal in de wasmachine. Als er iets stuk is of er gaatje in vallen dan repareer ik dat gewoon. Dat is mijn plezier."
Als je je realiseert, dat alle tien dames wel zes keer een ronde hebben gelopen om een kledingstuk te laten zien, kun je je voorstellen, dat er achteraf heel wat was- en strijkwerk aan te pas moest komen en het zag er allemaal als nieuw uit. "Maar ja, het is nu eenmaal je hobby", was de reactie.
 
Een schoonheid van een japon, die in Amerika als bruidsjapon was gedragen en speciaal aan mevrouw Gans ter beschikking gesteld, omdat de erfgenamen van de toenmalige bruid wisten wat het gebruik ervan zou worden.
Veel succes had ook de prachtige flowerpower jurk met bijpassende tas en hoofdtooi.
De mannequins, allemaal uit de vrienden- en familiekring van mevrouw Gans bleken er ontzetten veel lol in te scheppen om de rondjes te draaien. Er waren twee nieuwe jonge dames bij die voor het eerst meededen. Eerst ging het een beetje aarzelend, verlegen maar al snel ontpopten zij zich als echte mannequins. Twee kleindochters waren al eerder door oma ingeschakeld, want er werd ook tienerkleding geshowd. De ranke lijfjes waren ook zeer geschikt voor oudere bruidsjaponnen. Vroeger waren de bruidjes kleiner en slanker dan nu.
Maar in de Ot en Sien kleding leken het de plaatjes uit de leesboekjes van vroeger.
Iets heel anders: aparte kleding tijdens reizen over de hele wereld waren aangeschaft. Deze prachtige blauwe robe uit Gabon kocht ze, voor omgerekend in Hollands geld, € 7,50. "Nog steeds spijt dat ik niet nog een paar kledingstukken heb gekocht, verzuchtte ze.
 
Tijdens de show liet mevrouw Gans een zilveren knopenhaakje doorgeven. Dit werd vroeger gebruikt om de kleine koopjes, die vaak aan de kledingstukken zaten, gemakkelijk door de knoopsgaten te trekken. In de pauze mochten de dames ook de tafel met bijzondere textiel bekijken en in handen nemen. Een katoenen onderbroek of een korset uit grootmoeders tijd gaf natuurlijk aanleiding tot gelach en oproepen van herinneringen hoe het vroeger was.
 
Het sluitstuk van de show was natuurlijk de bruid. Een aantal verscheen in een eigen trouwjurk, die vaak jaren eerder gedragen was, maar nog perfect paste. Het publiek mocht onder de rokken kijken en constateren hoeveel meter stof er in zo'n bruidsjapon is verwerkt. "Gewoon als het vuil is in de wasmachine en drogen op zolder, waarna ik het op de zolder ophang en met een stoombout weer zo goed als nieuw krijg.
Het spreekt dat na de presentatie Ria Gans en haar dames een geweldig applaus ten deel viel. Dit was wel een heel bijzondere avond geweest. Het ééndagsbestuur deelde mee uiteraard in de hulde. Wat een bijzondere avond hadden de vijf dames ons bezorgd.