Startpagina
Informatie
Programma
Nieuws/Agenda
Interessegroepen
Museumgroep
Verslagen
Archief verslagen
Amsterdamse 19de eeuwse stadsparken
 

Op woensdagavond 13 november ontvingen Vrouwen van Nu de heer Ton Smit, technisch-geoloog en stadsgids van Amsterdam. Hij kwam vertellen over de grote parken die na 1800 in Amsterdam werden aangelegd in navolging van andere grote wereldsteden.
Het waren er vijf: het Vondelpark, het Wertheimpark, het Sarphatipark en het Ooster- en Westerpark. Hij vertoonde een powerpoint voorstelling waarbij hij aan alle vijf parken in oude en nieuwe foto' s aandacht schonk, maar hij begon met te vertellen over de keurtuinen die te midden van de grote gebouwenblokken aan de grachten werden aangelegd.

 
Die zijn tot op heden prachtig bijgehouden en worden eens per jaar opengesteld voor publiek worden. Aan de hand van deze beelden vertelde hij over tuinarchitectuur zoals, die in de 19de eeuw veranderde van Franse naar Engelse stijl en daarna weer met een romantisch karakter.   Amsterdammers in de binnenstad hadden behoefte aan groen en ruimte en die boden de stadsparken in een grote kring aan de buitenring van de Singelgracht. Dat de rijken graag langs die parken nieuwe mooie huizen bouwden om maar dicht bij het park te wonen, behoeft natuurlijk geen betoog.
 
Hoewel Smit van alle parken wel een ruime sortering aan foto's kon laten zien, bleek toch wel zijn voorliefde voor het Vondelpark, dat waarlijk een van de mooiste Amsterdamse parken genoemd kan worden. Het park werd een ware kunstgalerie.   Naast kunstwerken verrezen ook mooie paviljoens... en dat alles om stadsbewoners op een heerlijke manier van de natuur te kunnen laten genieten. Naast de ingang en het imposante hek van het Vondelpark werd de Amsterdamse stedenmaagd op een sokkel gezet.
 
Het imago van het Vondelpark is romantisch met fraaie vijvers, ruime grasvelden, hoog oprijzende bomen, bosschages en rozenperken.
Een nadeel was wel, dat de veengrond behoorlijk inklonk.
  Daardoor hadden de wortels van de bomen te weinig hechting in de grond en dreigden om te vallen. In 2010 zijn de bomen verankerd, zelfs soms met heipalen. Dit heeft wellicht voorkomen dat ze van de oktoberstorm in 2013 weinig last hadden.

De stichting van het Vondelpark was aanvankelijk particulier initiatief van Van Eeghen, een rijke inwoner van Amsterdam, die buiten de Singelgracht stukjes grond kocht, waarop het park werd gepland.

 
Later kwam het initiatief om van Nederlands grote dichter Vondel op een centraal punt in het park een standbeeld te plaatsen met aan de sokkel Vondels vier muzen, die herkenbaar waren een een speciaal attribuut
  Zo staat de muze met de slagpen voor het hekeldicht, de harp voor het lierdicht, het masker voor het treurdicht. De muze met het boek en de pen wijst op het heldendicht.
 Zo kreeg het park zijn naam.
 
Het park bood ruimte aan diverse soorten sport, zoals schaatsen, wandelen en fietsen, maar vooral recreëren. Dat is nog steeds zo of het nu hippies, moeders met kinderwagens of koninginnedagvierders zijn.   Maar ook voor het beoefenen van de schone kunsten zoals zang, dans en muziek werd plaats gemaakt, zoals hier de grote openlucht koepel laat zien. Er worden zelfs operavoorstellingen in gegeven.
 

En het Vondelpark biedt nu zelfs ook woonruimte aan een grote kolonie parkieten, die hier best gedijen.

Samenvattend: het is natuurlijk wel leuk om zoveel plaatjes te kunnen laten zien, maar eigenlijk was het wel een beetje te veel van het goede. Ook waren er onderwerpen bij, die heel aardig uitgediept hadden kunnen worden om de lezing levendig te houden en wat anecdotes zijn natuurlijk ook nooit weg en prikkelen het publiek.

 

Waar het de zaalruimte betrof waren de plaatjes, (vaak vier tegelijk op het kleine scherm) niet groot genoeg om ze van een afstand goed te kunnen bekijken.

Gezien de hoeveelheid informatie kan een verslag maar zeer summier zijn met alleen wat highlights.

De heer Smit kreeg van voorzitter Dieuw Molenaar als dank voor zijn interessante lezing een Beemster attentie aangeboden